นู่นนี่003

posted on 08 Jul 2011 12:53 by piruck in NoonNee

 หลังจากใช้ไฟจากมือถือก้องก็พบสวิตช์ไฟ  ในห้องนั้นว่างเปล่า..ห้องปูนเปลือยๆโล่งๆ โทรมๆ

มีพัดลมระบายอากาศและไฟเพดาน  เหมือนโกดังร้าง แต่ดูไม่มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นที่นี่นอกจาก

ตัวเขาเอง คนดีๆที่ไหนจะตื่นมาคุ้ยขยะตอนตี 3 เขา น่าผิดหวังมากๆ ก้องหวังให้ที่นี่มี…มีศพ

มีซาก มีคราบเลือด อาจจะเหลือแค่นิ้วหรือเล็บก็ได้ อย่างน้อยก็มีหลักฐานหรือร่องรอยอะไรบ้าง

ก็ยังดี นี่มันไม่มีอะไรเลยแม้แต่กลิ่น ยกเว้นกลิ่นอ้วกของเขาเอง สรุปว่าการลงทุนคุ้ยขยะครั้งนี้

เสียเวลาเปล่า ไม่งั้นป่านนี้อ่านการ์ตูนจบไปหลายเล่มแล้ว

ขณะที่ก้องกำลังจะกลับขึ้นไปนั่นเอง เขาได้ยิน..

เสียงฝีเท้าจากด้านบนเดินไกล้เข้ามา ก้องหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ มือเท้าเย็น หรือว่า...คนร้าย

กำลังกลับมาที่รังของมัน ก้องกลัวมาก เขาปิดไฟแล้วกลั้นหายใจหลบอยู่ในความมืด

เสียงรองเท้าพื้นแข็งกระทบลงบนบันไดเหล็กดังกังวาลเสียดหู

เป็นคนละเสียงกับรองเท้าฟองน้ำของก้อง แสงจากด้านบนเผยให้เห็นเค้าโครงของชายร่างท้วม

กำลังเดินตรงมาทางเขาซึ่งอยู่ข้างสวิตช์ไฟ แสดงว่าชายคนนี้ต้องคุ้นเคยกับห้องนี้ ร่างนั้นค่อยๆ

ไกล้เข้ามา ไกล้เข้ามา ทีละก้าว ทีละก้าว ตอนนี้เสียงหัวใจก้องเต้นดังอย่างกับจะหลุดออกมา

ไฟเปิดพรึ่บ!

 

คุณชาตรีนั่นเอง ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ ในเมื่อเขาบอกกับทุกคนว่าในห้องนี้ไม่มีอะไร เขาโกหก?

ตอนนั้นก้องหน้าซีดตัวสั่น มือเท้าชา ขาแข็งขยับไม่ได้ เขากลัวจนทำอะไรไม่ถูก

"เราไปหาที่คุยกันหน่อยดีกว่า"

ก้องไม่ได้ตอบรับ แต่เดินตามไปโดยดี

 

 

 

 

 

โอเวอร์ไทม์คาราโอเกะในร้านภายในร้านไฟสีบานเย็นสลัว ผู้คนต่างหาความสุขใส่ตัว ตอนนี้

ไกล้เช้าเข้าไปทุกที "ผมไม่อยากบอกทุกคนเรื่องห้องนี้ เพราะมันไม่มีอะไรเลย ไม่อยากให้ทุก

คนไม่สบายใจโดยใช่เหตุ" คุณชาตรีเล่าว่าห้องนี้ก็เป็นแค่ห้องเก็บของเก่าที่ไม่ได้ใช้ประโยชน์

อะไรเท่านั้นเอง ไม่ใช่คุกใต้ดินหรืออะไรทำนองนั้น หลังจากตั้งสติได้ก้องก็กระจ่างว่าทั้งหมดนี้้

เขาคิดเป็นตุเป็นตะเอาเองทั้งนั้น คุณชาตรีเล่าให้ก้องฟังถึงเรื่องครอบครัวที่เมียไปทางลูกไปทาง

แกเลยกลายเป็นคนปลงโลกและพยายามช่วยเหลือคนอื่นมากๆ อย่างน้อยๆก็จะได้มีเพื่อนคุย

เขาก็เป็นคนแก่ที่น่ารักคนนึง ไปๆมากลายเป็นว่าทั้งสองคุยกันถูกคอทั้งสองดื่มกันจนร้านปิด

แล้วพากันโซเซกลับมาที่อพาร์ทเมนท์ หลังจากส่งยิ้มโบกมือลาตามประสาเพื่อนเที่ยว

ปิดคดี

“สงสัยอ่านการ์ตูนมากไปแฮะ” ก้องเดินขึ้นไปยังห้องของเขาที่ชั้นบนสุด สายตาเขาพร่ามัว

เขาล้วงกุญแจจากกระเป๋ากางเกง และเล็งจะเสียบไปที่ลูกบิด

 

 

 

 

 

ฟึ่บ!

จู่ๆก้องก็หายใจไม่ออก ขาดอ๊อกซิเจน คล้ายถูกจับกดน้ำ หรือมีอะไรมาอุดปากอุดจมูก

เหมือนมีใครเอาถุงพลาสติกมาครอบหัว..

 

ก้องหมดสติและคืนนั้นเขาไม่ได้กลับเข้าห้องตัวเอง

 

edit @ 8 Jul 2011 20:31:32 by piruck

นู่นนี่002

posted on 04 Jun 2011 23:19 by piruck in NoonNee
 
 
ลิ่นเหม็นคละคลุ้งปนกับไอฝน ฉุนเตะจมูก
6โมงเช้าโดยประมาณทุกคนในอพาร์ทเมนท์
ออกมารวมกันในที่ๆ ปกติไม่มีใครอยากเดิน
ผ่านด้วยซำ้ "ที่ทิ้งขยะ"
ที่ๆมีทุกอย่าง ที่คนไม่ต้องการ
 
"เสียงมาจากแถวนี้แหละ    ฉันว่าต้องมีห้อง
ใต้ดินอยู่แถวนี้แน่ๆ"  ป้าสไว พนักงานทำ
ความสะอาด เปิดประเด็น ห้องของแกอยู่ที่
ชั้นหนึ่งแกบอกว่า ได้ยินเสียงกรีดร้องลั่น
มาจากพื้นข้างใต้นี่ ต้องมีอะไรผิดปกติแน่ๆ
"โห่ป้า ดูละครมากไปรึเปล่าเนี่ย"
เสียงหนึ่งโพล่งขึ้น   "แต่ป้าได้ยินชัดเลยนะ
ป้ากำลังอ่านบทสรุปละครอยู่ เสียงมันดังมา
จาก..ทางเนี้ย" ทุกคนเริ่มส่งเสียงซุบซิบ
หนาขึ้นๆเรื่อยๆ
 
"มีอะไรกันเหรอครับ"
 
คุณชาตรี
เจ้าของตึกวัย 55 ถามด้วยนำ้เสียงกังวล
ป้าไสวเป็นตัวแทนชาวตึกบอกเล่าถึง
เสียงสุดสยองที่ทุกคนพากันเดาไปต่างๆนาๆ
บ้างก็ว่าอาจจะเป็นการจี้ปล้น หรือลักพาตัว
ไม่ก็..มีใครถูกเชือดแล้วหมกไว้แถวนี้เพื่อ
อำพรางศพ หรืออาจจะเป็นพวกฆาตกร
โรคจิตที่จับคนมาทรมาน แบบในหนังฝรั่ง
ก็ได้ หรือแวมไพ..อ๊าาาากกกก!!
 
"แล้วมีใครเป็นอะไรมั้ยล่ะครับ"
ทุกคนนิ่งไปครู่หนึ่งแล้ว มองหน้ากัน แล้ว
สำรวจรอบตัว  จึงพบว่าทุกคนยังอยู่ครบ
และเป็นปกติดี "เมื่อคืนมี อาชญากรรม
เกิดขึ้น3คดีในละแวกนี้ ผมว่าอาจจะเป็น
เสียงผู้เคราะร้าย คนใดคนหนึ่งก็ได้
ผมประสานตำรวจ ให้มาช่วยดูแลแล้ว
อ้อ แล้วที่ทิ้งขยะนี่ก็ของเทศบาลคงไม่มี
ห้องใต้ดินอะไรแบบนั้นหรอกครับ
ผมว่าเราแยกย้ายกันดีกว่า ไม่ต้องเป็นห่วง
ผมจะดูแลทุกคนเอง" คุณชาตรีรับปาก
กลายเป็นว่าทุกคนตื่นตูมกันไปเอง ทุกคน
สลายตัวไปอย่างง่ายดาย ดูเหมือนคำพูด
ของคุณชาตรี แสนจะมีนำ้หนัก...
 
แต่ไม่ใช่กับก้อง หนุ่มมินิมาร์ทเงียบขรึม
เขาอาศัยอยู่ที่ชั้น3ของที่นี่ ยามว่าง ก้องจะ
อ่านการ์ตูนเป็นประจำ โดยเฉพาะแนวสืบสวน
โคนัน คินดะอิจิ และแน่นอน โจหัวปลาหมึก
ทำให้จู่ๆเขาก็เกิดสงสัยใครคนหนึ่ง..ซะงั้น
คุณชาตรีนั่นเอง!
 
คุณชาตรี
คนที่ทุกเช้าจะตื่นขึ้นมาตักบาตรและวิ่ง
จ๊อกกิ้ง กลางวันก็คอยดูแลความเรียบร้อย
ของอพาร์ทเมนท์ตอนเย็นเต้นแอโรบิค
หน้าตึก เสร็จแล้วก็รดน้ำต้นไม้ ลูกเมียไม่มี
แถมใจดีขนาดปล่อยกู้แบบไม่คิดดอก
ก็ดูเป็นผู้ใหญ่ใจบุญคนหนึ่ง
 
แต่จากการ์ตูนทุกเรื่องที่เขาอ่าน ทำให้เขา
ค้นพบทฤษฎีการเดาตัวคนร้าย นั่นก็คือ..
" ใครเป็นคนดีที่สุด คนนั้นเป็นฆาตกร "
หึหึ...
กลางดึกคืนนั้นเองเขาลงมายังที่เก็บขยะ
เพียงลำพัง คุณชาตรีต้องซ่อนอะไรไว้ที่นี่
แน่ๆ  ไม่รู้เขาเอาความมั่นใจมาจากไหน
กลิ่นของเน่าบูดยังอบอวล น่าคลื่นใส้
ก้องกล้ั้นใจลงมือคุ้ยๆๆอย่างรวดเร็ว
ขยะที่อัดแน่นเป็นกอง  ถูกรื้อกระจุยจาย
ระหว่างรื้อก้องเกิดลังเลว่าป้าไสวอาจจะ
หูแว่วก็ได้ เขาอาจจะเสียเวลาเปล่า เขา
เริ่มรู้สึกผะอืดผะอม ทำไมไม่ถึงพื้นซักทีวะ!
ยิ่งคุ้ยกลิ่นยิ่งแรงขึ้นทุกทีๆ เขานำ้ตาไหล
เพราะกลิ่นฉุน ก้องเริ่มทนไม่ไหว สติแตก
นี่เขามาทำบ้าอะไรตอนตีสามเนี่ย!
แต่ว่าไม่มีที่ไหนน่าสงสัยกว่าที่นี่อีกแล้ว
สัญชาตญาณนักสืบของเขาบอก
เขาคุ้ยๆๆๆ 
คุ้ย...คุ้ยๆๆๆ
จนในที่สุด
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ก้องอ๊วกแตก...
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
พร้อมๆกับเจออะไรบางอย่าง
 
อ่านต่อฉบับหน้า
 
หายไปซะนานเลย ขอโทษด้วยนะครับFoot in mouth

edit @ 14 Jun 2011 14:25:36 by piruck

นู่นนี่001

posted on 27 May 2011 12:58 by piruck in NoonNee
 
าตรีอพาร์ทเม้นท์
เป็นห้องเช่าที่ราคาถูกที่สุดในย่านนี้ อาคาร5ชั้น
จำนวนร้อยกว่าห้อง ทุกๆห้องเป็นห้องพัดลม
ขนาดพออยู่แค่2-3คน ที่นี่มีบางอย่างแปลกไป
จากที่อื่น คือ เจ้าของจะปล่อยให้ค้างค่าเช่าได้
เป็นหลายๆเดือน แถมมีการปล่อยกู้โดยไม่คิด
ดอกเบี้ย ในละแวกนี้ทุกคนอยากอยู่ที่นี่กันทั้งนั้น
แดนสวรรค์ของคนหาเช้ากินคำ่
 
จนกระทั่งคืนหนึ่งที่ฝนเทกระหนำ่
ทุกคนในตึกผวากับเสียงที่ได้ยิน
เสียงกรีดร้องด้วยความทรมาน นานหลายนาที
เป็นหลายนาทีที่แสนตื่นตระหนก
ทุกคนในอพาร์ทเม้นท์ไม่มีใครกล้าออกจากห้อง
หรือแม้แต่จะโทรถามใครต่อใคร ราวกับว่า
ทุกคนกลัวจนทำอะไรไม่ถูก และไม่อยาก
เอาตัวเองไปเสี่ยงกับอะไรก็ตามโดยใช่เหตุ
ได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้
จนเช้าวันรุ่งขึ้น
เหตุการ์ณทุกอย่างปกติแต่ละคนเคลื่อนไหวไป
ตามสายพานของตัวเองโดยอัตโนมัติ
ชีวิตทุกวันนี้ ไม่มีใครใส่ใจใคร
ไม่มีวี่แววว่ามีใครหายไป หรือมีใครบาดเจ็บ
แม้เสียงกรีดร้องยังคงหลอกหลอนอยู่ลึกๆ
แต่ก็ไม่มีใครคิดจะทำอะไรซักอย่าง
จนหลายเดือนผ่านไป
 
กลางดึกสงัด
เสียงดังลั่นแผดขึ้นอีก คราวนี้ไม่กี่วินาทีเท่านั้น
แต่เล่นเอาขนคอลุกกันเป็นแถว...
เช้ามา ทุกคนกระซิบกันซะจนระงมไปทั่ว
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"ห้องใต้ดิน..."
 
ที่นี่มีห้องใต้ดินด้วยหรือ?
 
 
 
 
 
 
 
 
 
โปรดติดตามตอนต่อไป
 
 
 
 
 
 
 
ระหว่างทำรวมเล่มก็มีความเครียดบวกกับว่า
อยากเขียนเล่าอะไรเรื่อยเปื่อย
เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเรื่องที่จะรวมด้วยครับ
ยังไงก็จะมาเขียนเรื่อยๆนะครับFoot in mouth
ขอบคุณทุกท่านที่ผ่านมาอ่านครับ
 

edit @ 28 May 2011 13:44:14 by piruck