Piruck

 หลังจากใช้ไฟจากมือถือก้องก็พบสวิตช์ไฟ  ในห้องนั้นว่างเปล่า..ห้องปูนเปลือยๆโล่งๆ โทรมๆ

มีพัดลมระบายอากาศและไฟเพดาน  เหมือนโกดังร้าง แต่ดูไม่มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นที่นี่นอกจาก

ตัวเขาเอง คนดีๆที่ไหนจะตื่นมาคุ้ยขยะตอนตี 3 เขา น่าผิดหวังมากๆ ก้องหวังให้ที่นี่มี…มีศพ

มีซาก มีคราบเลือด อาจจะเหลือแค่นิ้วหรือเล็บก็ได้ อย่างน้อยก็มีหลักฐานหรือร่องรอยอะไรบ้าง

ก็ยังดี นี่มันไม่มีอะไรเลยแม้แต่กลิ่น ยกเว้นกลิ่นอ้วกของเขาเอง สรุปว่าการลงทุนคุ้ยขยะครั้งนี้

เสียเวลาเปล่า ไม่งั้นป่านนี้อ่านการ์ตูนจบไปหลายเล่มแล้ว

ขณะที่ก้องกำลังจะกลับขึ้นไปนั่นเอง เขาได้ยิน..

เสียงฝีเท้าจากด้านบนเดินไกล้เข้ามา ก้องหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ มือเท้าเย็น หรือว่า...คนร้าย

กำลังกลับมาที่รังของมัน ก้องกลัวมาก เขาปิดไฟแล้วกลั้นหายใจหลบอยู่ในความมืด

เสียงรองเท้าพื้นแข็งกระทบลงบนบันไดเหล็กดังกังวาลเสียดหู

เป็นคนละเสียงกับรองเท้าฟองน้ำของก้อง แสงจากด้านบนเผยให้เห็นเค้าโครงของชายร่างท้วม

กำลังเดินตรงมาทางเขาซึ่งอยู่ข้างสวิตช์ไฟ แสดงว่าชายคนนี้ต้องคุ้นเคยกับห้องนี้ ร่างนั้นค่อยๆ

ไกล้เข้ามา ไกล้เข้ามา ทีละก้าว ทีละก้าว ตอนนี้เสียงหัวใจก้องเต้นดังอย่างกับจะหลุดออกมา

ไฟเปิดพรึ่บ!

คุณชาตรีนั่นเอง ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ ในเมื่อเขาบอกกับทุกคนว่าในห้องนี้ไม่มีอะไร เขาโกหก?

ตอนนั้นก้องหน้าซีดตัวสั่น มือเท้าชา ขาแข็งขยับไม่ได้ เขากลัวจนทำอะไรไม่ถูก

"เราไปหาที่คุยกันหน่อยดีกว่า"

ก้องไม่ได้ตอบรับ แต่เดินตามไปโดยดี

โอเวอร์ไทม์คาราโอเกะในร้านภายในร้านไฟสีบานเย็นสลัว ผู้คนต่างหาความสุขใส่ตัว ตอนนี้

ไกล้เช้าเข้าไปทุกที "ผมไม่อยากบอกทุกคนเรื่องห้องนี้ เพราะมันไม่มีอะไรเลย ไม่อยากให้ทุก

คนไม่สบายใจโดยใช่เหตุ" คุณชาตรีเล่าว่าห้องนี้ก็เป็นแค่ห้องเก็บของเก่าที่ไม่ได้ใช้ประโยชน์

อะไรเท่านั้นเอง ไม่ใช่คุกใต้ดินหรืออะไรทำนองนั้น หลังจากตั้งสติได้ก้องก็กระจ่างว่าทั้งหมดนี้้

เขาคิดเป็นตุเป็นตะเอาเองทั้งนั้น คุณชาตรีเล่าให้ก้องฟังถึงเรื่องครอบครัวที่เมียไปทางลูกไปทาง

แกเลยกลายเป็นคนปลงโลกและพยายามช่วยเหลือคนอื่นมากๆ อย่างน้อยๆก็จะได้มีเพื่อนคุย

เขาก็เป็นคนแก่ที่น่ารักคนนึง ไปๆมากลายเป็นว่าทั้งสองคุยกันถูกคอทั้งสองดื่มกันจนร้านปิด

แล้วพากันโซเซกลับมาที่อพาร์ทเมนท์ หลังจากส่งยิ้มโบกมือลาตามประสาเพื่อนเที่ยว

ปิดคดี

“สงสัยอ่านการ์ตูนมากไปแฮะ” ก้องเดินขึ้นไปยังห้องของเขาที่ชั้นบนสุด สายตาเขาพร่ามัว

เขาล้วงกุญแจจากกระเป๋ากางเกง และเล็งจะเสียบไปที่ลูกบิด

ฟึ่บ!

จู่ๆก้องก็หายใจไม่ออก ขาดอ๊อกซิเจน คล้ายถูกจับกดน้ำ หรือมีอะไรมาอุดปากอุดจมูก

เหมือนมีใครเอาถุงพลาสติกมาครอบหัว..

ก้องหมดสติและคืนนั้นเขาไม่ได้กลับเข้าห้องตัวเอง